ਮੋਗਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸਵਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਣ?
ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੈ। 2017 ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੇ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿਰੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਬਾਦ 171 ਦੌੜਾਂ ਦੀ ਪਾਰੀ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 2025 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਹਿਲਾ ਵਨਡੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿਤਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।
ਅਕਤੂਬਰ 2026 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਫ਼ਲ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਾਥ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਮੋਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸਫ਼ਰ
8 ਮਾਰਚ, 1989 ਨੂੰ ਜਨਮੀ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਸਬੰਧ ਮੋਗਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਰਹੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਨੇ ਧੀ ਦੀ ਖੇਡ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿ ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਕ, ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ‘ਗੁੱਡ ਬੈਟਸਮੈਨ’ ਲਿਖੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਖ਼ਰੀਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਧੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਏ।
ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਚ ਕਮਲਦੀਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੋਢੀ ਨੇ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਕੌਂਸਲ (ਆਈਸੀਸੀ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਅਕੈਡਮੀ ਲਗਭਗ 30 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬੱਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਇਹ ਵੇਰਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪੱਖ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਿਖਲਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ, ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਹਿਯੋਗ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
2009 ਵਿੱਚ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਹੀ ਮੌਕਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਮੌਕੇ ਕਿੰਨੇ ਹਨ?
ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਕ੍ਰਿਕਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਉਮਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਉਭਰਦੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦਿਖਾਉਣ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿੰਨੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਕ੍ਰਿਕਟ ਨਾਲ ਜੁੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵੱਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਜੂਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਸੂਬਾਈ ਟੀਮਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਲਈ ਅੰਕੜੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਕ੍ਰਿਕਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੂਬੇ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਤੋਂ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰੀ, ਕੋਚਿੰਗ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਮਹਿਲਾ ਕੋਚਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਚੋਣ ਟਰਾਇਲਾਂ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੱਕ ਕਿੰਨੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਸਹੂਲਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਲੜਕੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਲਗਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ?
ਅਕੈਡਮੀ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕ੍ਰਿਕਟ ਤੱਕ ਦਾ ਰਾਹ
ਕਿਸੇ ਸਥਾਨਕ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲੈਣਾ ਖਿਡਾਰਨ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕੋਚਿੰਗ, ਨਿਯਮਤ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਖੇਡ ਦਾ ਸਾਮਾਨ, ਫਿਟਨੈੱਸ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਚੋਣਕਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਕਿਸੇ ਖਿਡਾਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇ ਜਾਂ ਚੋਣ ਟਰਾਇਲ ਦੇਣੇ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਆਉਣ-ਜਾਣ, ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ’ਤੇ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇਹ ਖ਼ਰਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਸੰਗਠਿਤ ਕ੍ਰਿਕਟ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ? ਕਿੰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਕਿੰਨੀਆਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੂਬਾਈ ਟੀਮਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ? ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਕੋਚਿੰਗ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਵਿਕਲਪ ਉਪਲਬਧ ਹਨ?
ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ‘ਖੇਡਾਂ ਵਤਨ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ’ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਚ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਖੇਡ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣਾ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਖਲਾਈ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲਣੇ ਵੀ ਉਨੇ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।
ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਵਾਲ
ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਕਰੀਅਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਵਧਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। 2017 ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਰੀ ਅਤੇ 2025 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਅਹਿਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡਾਂ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਫ਼ਲ ਖਿਡਾਰਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲਣਾ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਲਈ ਅਭਿਆਸ, ਕੋਚਿੰਗ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਿੰਨਾ ਸੁਚੱਜਾ ਹੈ।
ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਿਡਾਰਨ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅੱਜ ਮੋਗਾ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡਣ ਲਈ ਮੈਦਾਨ, ਚੰਗੀ ਕੋਚਿੰਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਸਫ਼ਲ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਗਿਣਾਉਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਖੇਡ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਕ੍ਰਿਕਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ-ਵਾਰ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਅੰਕੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਕੋਚਾਂ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਲਈ ਵਜ਼ੀਫ਼ੇ ਤੇ ਮੁਫ਼ਤ ਸਿਖਲਾਈ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਘੜਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਹਰਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਮੋਗਾ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਕ੍ਰਿਕਟ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ। ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਸਾਹਮਣੇ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਔਖਾ ਰਾਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪਵੇ?
Leave a Comment