ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ: ਮਾਂ, ਖਿਡਾਰਨ ਅਤੇ ਓਲੰਪੀਅਨ-ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਦੀ ਮਿਸਾਲ

ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ; ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਾਥ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਹੁਣ 2028 ਓਲੰਪਿਕ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ

ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਿਡਾਰੀ ਲਈ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਮੈਡਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ ਖਿਡਾਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਹੈ। ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਲਈ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੁਟੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਲਈ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਲਈ ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼ ਦਾ ਤਗਮਾ ਬੇਹੱਦ ਅਹਿਮ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਵਾਰ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਗਮੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਗੇਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬਕ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਣ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥ੍ਰੋਅ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਬਿਹਤਰੀਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਵੀ ਉਨਾ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਦੌੜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸਫ਼ਰ, ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੌੜ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸਫ਼ਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਗਿਆ।

ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਅਤੇ ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਾਥ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਪੜਾਅ ਉਹ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਹਾਲੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ ਸਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਸ-ਸਹੁਰੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿੱਤੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਹੋਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਹਰ ਪੜਾਅ ’ਤੇ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਇਹ ਸਹਿਯੋਗ ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੀ ਅਹਿਮ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਤੀ ਬਣੇ ਕੋਚ, ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਤੀ ਖ਼ੁਦ ਵੀ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ ਖਿਡਾਰੀ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਚ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ ਹਨ।

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ, ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਹਾਲਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਲੋੜ ਪੈਣ ’ਤੇ ਹੋਰ ਸੀਨੀਅਰ ਕੋਚਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਕੇ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਪਤੀ ਅਤੇ ਧੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਹਿਯੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਖੇਡ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।

ਮਾਂ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸੀ ਵੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ

ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਮਾਂ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਸਿਖਲਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਡਿਲਿਵਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਕਸਰਤਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਕਰਨੇ ਪਏ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਵਿਭਾਗ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਖੇਡ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਾਪਸੀ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ’ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਵੀ ਅਹਿਮ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਟੀਚਿਆਂ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਦਿਆਂ ਦੇਖੇ।

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ’ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੁੱਕੇ ਸਵਾਲ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਮਾਹੌਲ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਰਿਆਣਾ, ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਵਰਗੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਨੀਤੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਬਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਤੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖਿਡਾਰੀ ਮੱਧਵਰਗੀ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਮੱਧਵਰਗੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ, ਖੁਰਾਕ, ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਖ਼ਰਚੇ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਚੁੱਕਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਜੂਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਹੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਖਿਡਾਰੀ ਵਿੱਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਕਾਰਨ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ।

18.06 ਮੀਟਰ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਲਗਨ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ 2022 ਵਿੱਚ 18.06 ਮੀਟਰ ਦੀ ਥ੍ਰੋਅ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹਾਲੇ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਿਖਲਾਈ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਧਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾਵੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਮਰ ਵਧਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਖਿਡਾਰੀ ਲਈ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋੜ, ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਨਿਸ਼ਾਨਾ 2028 ਓਲੰਪਿਕ

ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਕੋਚ ਦਾ ਵੀ ਸੁਪਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਾਟਪੁੱਟ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਓਲੰਪੀਅਨ ਬਣਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 2028 ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ’ਤੇ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਅਗਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਰਗੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾ ਟੀਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2028 ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਅਰਥ

ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਫ਼ਲਤਾ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਸੱਟਾਂ, ਮਾਂ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦਾ ਅਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਵੱਡੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਹਿਯੋਗ, ਵਿੱਤੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।