ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦਾ ਬਦਲਦਾ ਰੰਗ: ਪੇਂਡੂ ਸੱਥਾਂ ਤੋਂ ਗਲੋਬਲ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ‘ਪੋਲੀਵੁੱਡ’ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਪੇਂਡੂ ਕਾਮੇਡੀ ਜਾਂ ਗੰਡਾਸਾ ਕਲਚਰ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਹੁਣ ਤਕਨੀਕ, ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੇ ਜੋ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ। 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਲਗਭਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਸੀ, ਪਰ ‘ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਚੋਣ

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਆਹਾਂ-ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਧਾਰਨ ਕਾਮੇਡੀ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।

ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ: ‘ਅੰਗਰੇਜ਼’, ‘ਬੰਬੂਕਾਟ’ ਅਤੇ ‘ਦਾਸਤਾਨ-ਏ-ਸਰਹਿੰਦ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਜਾਬ, ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਦੇ ‘ਤੇ ਉਤਾਰਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ‘ਮੌਰਿਆ’ ਅਤੇ ‘ਜੋਗੀ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਨਵੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਪੰਜਾਬ ‘95’ ਨੇ 1980 ਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਦੌਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਚਿਤਰਿਆ ਹੈ।

ਗੰਭੀਰ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਦੇ: ‘ਅੰਨ੍ਹੀ ਘੋੜੇ ਦਾ ਦਾਨ’, ‘ਚੌਥੀ ਕੂਟ’ ਅਤੇ ‘ਸ਼ਰੀਕ’, ‘ਬਾਗ਼ੀ’ ਅਤੇ ‘ਕਲੀ ਜੋਟਾ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਦਲਿਤ ਮੁੱਦਿਆਂ, ਵੰਡ, ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ, ਸਮਾਜਿਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੂੰ ‘ਆਰਟ ਹਾਊਸ’ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਨਵੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦਾ ਆਗਾਜ਼

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀਅਤ ਦਿਖਾਉਣ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਡਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦਮ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ:

ਸਾਇੰਸ ਫ਼ਿਕਸ਼ਨ (Sci-Fi): ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵ ਬਾਜਵਾ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਰੇਡੁਆ’ (Raduaa) ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਸੀ। ਇਹ ਪੋਲੀਵੁੱਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਾਇੰਸ ਫ਼ਿਕਸ਼ਨ ਫ਼ਿਲਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟਾਈਮ ਟ੍ਰੈਵਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਾਲ 2026 ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਬੰਬੂਕਾਟ 2’ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਮੇਡੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਲਕੇ ਸਾਇੰਸ ਫ਼ਿਕਸ਼ਨ ਟਵਿਸਟ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ।

ਹੌਰਰ (Horror): ਡਰ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵੀ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਪਰਦੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਯੁਵਰਾਜ ਹੰਸ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਗੁੜੀਆ’ (Gudiya) ਪਹਿਲੀ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਮੰਨੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਗੁੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 2026 ਵਿੱਚ ਆਈ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਝੰਝਰ’ (Jhanjhar) ਇੱਕ ਭੂਤਨੀ ਕੁੜੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਬੰਗਲੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਤਕਨੀਕੀ ਮਿਆਰ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਪਹੁੰਚ

ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੀ ‘ਲੁੱਕ’ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਜਾਂ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਕੈਮਰਾ ਵਰਕ (Cinematography), ਵੀ.ਐੱਫ.ਐਕਸ (VFX) ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਊਂਡ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਵੱਡੇ ਬਜਟ ਦੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ: ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਕੈਨੇਡਾ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਦੁਬਈ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਖ਼ਰਚ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਗਲੋਬਲ ਰਿਲੀਜ਼: ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੁਣ ਗਲੋਬਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਹੁਣ ਅਮਰੀਕਾ, ਕੈਨੇਡਾ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਦੇ ਮਲਟੀਪਲੈਕਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਮਾਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ‘ਕੈਰੀ ਔਨ ਜੱਟਾ 3’ ਅਤੇ ‘ਜੱਟ ਐਂਡ ਜੂਲੀਅਟ 3’ ਨੇ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 100 ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਅਤੇ ਬਦਲਦੀ ਸਟਾਰ ਪਾਵਰ

ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਹੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇ ਹੀਰੋ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਦਿਲਜੀਤ ਦੋਸਾਂਝ, ਐਮੀ ਵਿਰਕ ਅਤੇ ਗਿੱਪੀ ਗਰੇਵਾਲ), ਪਰ ਹੁਣ ‘ਅਦਾਕਾਰੀ’ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਥੀਏਟਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦ: ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਥੀਏਟਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਣਾ ਰਣਬੀਰ, ਬੀਨੂ ਢਿੱਲੋਂ, ਕਰਮਜੀਤ ਅਨਮੋਲ ਅਤੇ ਅਨੀਤਾ ਦੇਵਗਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮੰਗ ਹੈ। ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਕਾਮੇਡੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀਰੋਇਨਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ‘ਗੁੱਡੀਆਂ ਪਟੋਲੇ’ ਅਤੇ ‘ਕਲੀ ਜੋਟਾ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨੀਰੂ ਬਾਜਵਾ ਅਤੇ ਸੋਨਮ ਬਾਜਵਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੇ ਬਲ ‘ਤੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਟ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।

OTT ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਨੈੱਟਫਲਿਕਸ, ਪ੍ਰਾਈਮ ਵੀਡੀਓ ਅਤੇ ਚੌਪਾਲ ਵਰਗੀਆਂ ਐਪਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਵੈੱਬ ਸੀਰੀਜ਼ ਦਾ ਦੌਰ: ‘ਕੋਹਰਾ’ ਅਤੇ ‘ਕੈਟ’ ਵਰਗੀਆਂ ਵੈੱਬ ਸੀਰੀਜ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਸਿਨੇਮਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਛੋਟੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ: ਓ.ਟੀ.ਟੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ‘ਮਸਾਲਾ ਫ਼ਿਲਮਾਂ’ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਗਲੈਮਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਲਾਤਮਕ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ:

ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਮੇਡੀ: ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਮੇਡੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਝ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਦੂਜੀ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੇ ਚੁਟਕਲੇ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗੈਂਗਸਟਰ ਕਲਚਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ: ਕੁਝ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਗੈਂਗਸਟਰ ਕਲਚਰ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਲੋਰੀਫਾਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ‘ਤੇ ਬੁਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਮਿਆਰ: ਕਈ ਵਾਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੁਹਾਵਰਿਆਂ ਅਤੇ ਲਹਿਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਲੈਂਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ‘ਖੇਤਰੀ’ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ‘ਗਲੋਬਲ’ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਇੰਸ ਫ਼ਿਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੌਰਰ ਵਰਗੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਤਜ਼ਰਬੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਦੇ ਮਲਟੀਪਲੈਕਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਜੋ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸੋਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਨਤਮ ਤਕਨੀਕ ਰਾਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਪੋਲੀਵੁੱਡ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਹੇਗਾ।