ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਹਵਾ ‘ਚ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਵਾਲਾ ਗੱਭਰੂ: ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪਰ ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਤੱਕ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪ ਵਰਗੀ ਔਖੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਖੇਡ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਹਰਸ਼ਾ ਛੀਨਾ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ ਖੇਡ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ। 30 ਦਸੰਬਰ 1992 ਨੂੰ ਜਨਮੇ ਇਸ ਗੱਭਰੂ ਨੇ ਗਰੀਬੀ, ਸੱਟਾਂ, ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤਾ।

ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ 48 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਥਲੀਟ ਅੱਜ ਲੱਖਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬਚਪਨ, ਆਰਥਿਕ ਸੰਘਰਸ਼, ਕੋਚਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ।

ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਧਾਰਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜਗਬੀਰ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਦਾਰ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹਰਮੀਤ ਕੌਰ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਖੁਦ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ ਅਤੇ ਕਬੱਡੀ ਤੇ ਹਾਕੀ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਅਰਪਿੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਪਿਤਾ ਜਗਬੀਰ ਸਿੰਘ ਹਰ ਸਵੇਰ 5 ਵਜੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 5 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੌੜ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਸਿਰਫ਼ 9 ਸਾਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸਕੂਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ 100 ਮੀਟਰ, 200 ਮੀਟਰ, 300 ਮੀਟਰ ਅਤੇ ਲੌਂਗ ਜੰਪ ਵਰਗੀਆਂ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਜੋ ਪਾਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਨੀਂਹ ਬਣਿਆ।

ਪੁੱਤ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖੀ ਜ਼ਮੀਨ

ਸਾਲ 1990 ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਦੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਡਾਵਾਂਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਮੂਲੀ ਪੈਨਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਐਥਲੀਟ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕਿੱਟਾਂ, ਸਪੋਰਟਸ ਸ਼ੂਜ਼ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦਾ ਖਰਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ।

ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਪਿਤਾ ਜਗਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਿਗਰਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡੇਢ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਰਪਿੰਦਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਾਲ 2014 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਾਂ ਮਿਲੀ ਇਨਾਮੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਹਿਣੇ ਪਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ।

ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੇ 100 ਮੀਟਰ, 200 ਮੀਟਰ, 400 ਮੀਟਰ ਦੌੜਾਂ ਅਤੇ ਲੌਂਗ ਜੰਪ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਅਜ਼ਮਾਇਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਸਕੂਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਅੰਡਰ-17 ਖੇਡਾਂ ਦੌਰਾਨ ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਇਸ ਖੇਡ ਵੱਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ ਕੋਚਾਂ ਨੇ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।

ਜਦੋਂ ਅਰਪਿੰਦਰ 14 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ‘ਸਾਈ’ (SAI) ਦੇ ਕੋਚ ਡੀ.ਐੱਸ. ਬਾਲ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਕੋਚ ਬਾਲ ਨੇ ਅਰਪਿੰਦਰ ਦਾ 6 ਫੁੱਟ 2 ਇੰਚ ਲੰਬਾ ਕੱਦ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਬਣਤਰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਸਲਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋੜ ਸਾਬਤ ਹੋਈ।

ਬੇਸਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਪਿੰਦਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੋਚ ਐੱਸ.ਐੱਸ. ਪੰਨੂ ਦੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਹੇਠ ਆਏ। 2009 ਤੋਂ 2015 ਤੱਕ ਕੋਚ ਪੰਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। 2009 ਵਿੱਚ ਯੂਥ ਨੈਸ਼ਨਲ ਗੇਮਜ਼ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਵੀ ਕੁਝ ਸੁਧਰੀ। ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਨੀਆਈ ਕੋਚ ਬੈਡਰੋਸ ਬੈਡਰੋਸੀਅਨ ਤੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੰਪਿੰਗ ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਸਪੀਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਾਰ ਦਿੱਤੀ।

ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ ਹੀ ਅਰਪਿੰਦਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ‘ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟ ਲੱਗ ਗਈ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 3 ਮਹੀਨੇ ਪੂਰਨ ਬੈੱਡ ਰੈਸਟ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਹੁਣ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਫਿੱਟ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ।

ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਤਕਨੀਕ ਬਦਲਣ ਦਾ ਖ਼ਾਮਿਆਜ਼ਾ/ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ

2014 ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਓਲੰਪਿਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਡਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੋਚ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਲਟਾ ਅਸਰ ਪਿਆ। ਅਰਪਿੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤਕਨੀਕ ‘ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

2016 ਰੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2017 ਵਿੱਚ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ 16.33 ਮੀਟਰ ਦੀ ਛਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਈ।

ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ 2018 ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ

ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦਿਆਂ, ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਕਾਰਤਾ ਵਿਖੇ ਹੋਈਆਂ 2018 ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 16.77 ਮੀਟਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਛਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਹ ਜਿੱਤ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਨੇ 48 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ (ਮੋਹਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ) ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਟ੍ਰਿਪਲ ਜੰਪ ਸਪਰਧਾ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਿੱਤ ਨੇ ਅਰਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੀਰੋ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਡਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈ ਝੜੀ!

2014 ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ (ਗਲਾਸਗੋ) ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ (16.91 ਮੀਟਰ), 2018 ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ (ਜਕਾਰਤਾ) ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ (16.77 ਮੀਟਰ), 2018 ਆਈ.ਏ.ਏ.ਐੱਫ. ਕੌਂਟੀਨੈਂਟਲ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ (ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ), ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰੀਨ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ‘ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ’ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।

ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਤੱਕ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ ਸੰਕਲਪ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਸੱਟਾਂ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹ ਦਾ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਧਾਰਨ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਖੇਡ ਮੰਚ ‘ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਅਰਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।