ਹਿੰਮਤ, ਗੇਅਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਣ: ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸੇਖੋਂ ਦਾ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੀਜਾ ਸਫ਼ਰ

ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਧ ਭਾਰ ਵਾਲੇ ਛੇ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਵਜੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਤੱਕ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸੇਖੋਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਹੈ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਜੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਨਾਗੋਆ, ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸਾਈਕਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਸਨ।

ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਜਰਸੀ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵੇਲੋਡਰੋਮ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੇ ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸੇਖੋਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਰੋਲਰ ਸਕੇਟਿੰਗ ਅਪਣਾਈ। ਉਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹੀ ਸਕੇਟਸ ਉਸਨੂੰ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਗੇ – ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਈਕਲ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾ ਲਵੇਗਾ।

ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕੁਲੀਨ ਐਥਲੀਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਜਕਾਰਤਾ 2018: ਰੋਲਰ ਸਕੇਟਿੰਗ
ਹਾਂਗਜ਼ੂ 2023: ਸਾਈਕਲਿੰਗ

ਆਈਚੀ-ਨਾਗੋਆ 2026: ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਈਕਲਿੰਗ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੀਰਿਨ, ਓਮਨੀਅਮ ਅਤੇ ਮੈਡੀਸਨ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਿੰਨ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ। ਦੋ ਖੇਡਾਂ। ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ।

ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਲਈ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ – ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਈਕਲ ਅਤੇ ਸਾਈਕਲ ਨਿਰਮਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਓ.ਪੀ. ਮੁੰਜਾਲ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੀਰੋ ਸਾਈਕਲਜ਼ ਨੇ 1956 ਵਿੱਚ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦਾ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਸਕੇਟਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ

ਜਦੋਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਕੇਟਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੋਸਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਲੀਜ਼ਰ ਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਕੇਟਿੰਗ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਚ ਜੇ.ਐੱਸ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਡ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਸਨੇ ਰਾਜ, ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਅਨ ਸਕੇਟਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। 2018 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਜਕਾਰਤਾ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲਰ ਸਕੇਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਐਥਲੀਟਾਂ ਲਈ, ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸਾਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਲਈ, ਜਕਾਰਤਾ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਵੱਖਰਾ ਸੀ: ਇਹ ਉਹ ਮੋੜ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ‘ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਉਸਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਚਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੋਲਰ ਸਕੇਟਿੰਗ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਟਿਕਾਊ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿੱਟਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ।

“ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।”

ਇਸ ਲਈ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਸਕੇਟਿੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।

ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।

ਫਿਰ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਆਈ। ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ 2018 ਵਿੱਚ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗੰਭੀਰ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਆਲ-ਇੰਡੀਆ ਇੰਟਰ-ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਸਕੇਟਿੰਗ ਤੋਂ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵੱਲ ਉਸਦਾ ਬਦਲਾਅ ਕੁਦਰਤੀ ਰਿਹਾ। ਸਕੇਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ—ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੰਤੁਲਨ, ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਤੀਬਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ—ਉਹ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਆਈਆਂ।

ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੋਚ, ਗੁਰਬਾਜ਼ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਸ ਦੇਖਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ। ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੇਸਿੰਗ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਗੁਰਬਾਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲ ਉਧਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਾਈਕਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੂਜੇ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਚ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨੇ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਤੀਜੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਏ।

2019 ਤੱਕ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕੱਪ ਵਿੱਚ 4 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਟੀਮ ਪਿੱਛਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਹਾਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ; ਭਾਰਤ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 0.33 ਸਕਿੰਟਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ।

ਰੋਲਰ ਸਕੇਟਰ ਹੁਣ ਸਾਈਕਲਿਸਟ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਇਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਬਦਲੀ। ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਕਰੀਅਰ ਕਿਉਂ ਸਫਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ 2022 ਦੀਆਂ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 2022 ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ 119 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਰੋਡ ਦੌੜ ਜਿੱਤੀ। 2023 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਹਾਂਗਜ਼ੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਈਕਲਿਸਟ ਵਜੋਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸੇਖੋਂ — ਅੰਕੜੇ
ਮੁੱਖ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ

2019 ਏਸ਼ੀਅਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕੱਪ ਚਾਂਦੀ — ਟੀਮ ਪਰਸੂਟ
2022 ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਸੋਨਾ — 119 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਰੋਡ ਰੇਸ
2023 ਏਸ਼ੀਅਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕੱਪ ਚਾਂਦੀ — ਓਮਨੀਅਮ
2023 ਏਸ਼ੀਅਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕੱਪ ਚਾਂਦੀ — ਪੁਆਇੰਟਸ ਰੇਸ
2024 ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੋਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਗੋਲਡ — 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ITT
2024 UCI ਟਰੈਕ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਰਤੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਸਾਈਕਲਿਸਟ
2025 ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੋਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 51:36.295 — 46.51 ਕਿਲੋਮੀਟਰ/ਘੰਟਾ
2025 ਟਰੈਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਗੋਲਡ — ਮੈਡੀਸਨ
2025 ਟਰੈਕ ਨੈਸ਼ਨਲਜ਼ ਚਾਂਦੀ — ਓਮਨੀਅਮ
2026 UCI Summer Slam III ਚਾਂਦੀ — ਪੁਆਇੰਟਸ ਰੇਸ
ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ 2026 ਕੀਰਿਨ, ਓਮਨੀਅਮ, ਮੈਡੀਸਨ

2026 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ UCI Summer Slam III ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪੁਆਇੰਟ ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁਣੇ ਗ੍ਰੈਂਡ ਟੂਰ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਭਾਰਤੀ ਰਾਈਡਰ ਸੀ।

ਇੱਕ ਵੀ ਜਾਦੂਈ ਕੁਆਲੀਫਾਇੰਗ ਰਾਈਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੂੰ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਵਾਈ। ਉਸਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਏਸ਼ੀਆਈ-ਪੱਧਰ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੇਸਿੰਗ, ਅਤੇ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਟਰੈਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ

ਸ਼ਾਇਦ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਪਹਿਲੂ ਵੇਲੋਡਰੋਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਾਈਕਲਿਸਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਜਸਮੀਕ ਕੌਰ ਸੇਖੋਂ, ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਕਸ਼ੇ-ਕਦਮਾਂ ‘ਤੇ ਚੱਲੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਰਾਈਡਰ ਬਣ ਗਈ।

ਕੋਵਿਡ ਦੌਰਾਨ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਨਡੋਰ ਟ੍ਰੇਨਰ ‘ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਸਮੀਕ ਨੇ ਵੀ ਇਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।

2024 ਨੈਸ਼ਨਲ ਰੋਡ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਐਲੀਟ 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਇੰਡਿਵਿਜੁਅਲ ਟਾਈਮ ਟ੍ਰਾਇਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਸਮੀਕ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ 30 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੌੜ ਜਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਦੌੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਈ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ।

ਇਹ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਖੇਡ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤਗਮਾ ਸੂਚੀ ਦੁਆਰਾ ਕੈਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਜੋ ਸਿਖਲਾਈ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿੱਚ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਇੱਕ ਖੇਡ ਪਿਛੋਕੜ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਬੱਡੀ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਬਲਦੀਪ ਕੌਰ, ਇੱਕ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੇਖੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।

2026 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕੋਚ ਫ੍ਰੈਡੀ ਰੋਡਰਿਗਜ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।

ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਦਮ ਹੈ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਿਆਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਕੋਚ ਤੋਂ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲ ਉਧਾਰ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਈਕਲਿਸਟਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਬੰਧ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਲੁਧਿਆਣਾ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਈਕਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਪੁਰਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਨਾਲ ਇਸ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਾਈਕਲਾਂ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਹੁਣ ਸਾਈਕਲ ਨੂੰ ਖੇਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੱਧਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਲੇਂਜ

2026 ਦੀਆਂ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਰੈਕ ਈਵੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇਗਾ।

ਓਮਨੀਅਮ

ਇਹ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਐਂਡਿਊਰੈਂਸ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੈਚ, ਟੈਂਪੋ, ਐਲੀਮੀਨੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਆਇੰਟਸ ਰੇਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਨਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਰਾਈਡਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਮੈਡੀਸਨ

ਇਹ ਦੋ-ਰਾਈਡਰ ਟੀਮ ਈਵੈਂਟ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਵਿਕਲਪਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੈਂਡ-ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਕ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੈਪਸ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਕਰੇਗਾ।

2026 ਏਸ਼ੀਅਨ ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਜੀਤ ਮੈਡੀਸਨ ਈਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਹੇ, 55.18 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦੀ ਔਸਤ ਗਤੀ ਨਾਲ 50 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੌੜ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।

ਕੀਰਿਨ

ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸਫੋਟਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ। ਰਾਈਡਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਟਰਚਾਲਿਤ ਪੇਸਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੇਸ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਹਮਲਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਸ਼ੀਆਈ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜਾਪਾਨ, ਚੀਨ, ਕੋਰੀਆ, ਕਜ਼ਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਸਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਟਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਦੌੜ ਦਾ ਵਾਧੂ ਫਾਇਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਪਿਛਲੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪਾਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਂਗਜ਼ੂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਈਡਰ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੇਸਿੰਗ ਅਨੁਭਵ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅੰਕੜੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ

2026 ਦੀ ਏਸ਼ੀਅਨ ਟ੍ਰੈਕ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੈਮਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਹੁਣ ਕਿਸ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ 4 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਟੀਮ ਪਰਸਿਊਟ ਕੁਆਲੀਫਾਇੰਗ ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਹਰਸ਼ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਵਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਸਾਹਿਲ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਦਿਨੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਵਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਨੇ 4:08.360 ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਔਸਤ ਰਫ਼ਤਾਰ 57.98 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਰਹੀ। ਚੀਨ 3:51.139 ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕੁਆਲੀਫਾਇੰਗ ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਕਜ਼ਾਕਿਸਤਾਨ ਹਨ।

ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਡਰਡੌਗ ਵਜੋਂ ਲੇਬਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਹੋਣਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਣਨੀਤੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਅਤੇ ਪੋਡੀਅਮ ਤੋਂ ਖੁੰਝਣ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਪੈਡਲ ਸਟ੍ਰੋਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਖੇਡ ਬਦਲ ਗਈ, ਪਰ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ

ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸਵਾਰ ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਗੇ। ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌੜਾਂ, ਤੀਬਰ ਰਣਨੀਤਕ ਮੁਕਾਬਲਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਕੋਰਬੋਰਡ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੇਗਾ। ਪਰ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸੇਖੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਕੇਟ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਾਈਕਲਿਸਟ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਾਈਕਲਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਐਥਲੀਟ ਹੁਣ ਉਸ ਸਾਈਕਲ ‘ਤੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਮਾਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਜਪਾਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਬਦਲੀ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਜਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲਿਆ। ਅਤੇ ਹੁਣ, ਉਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇਗਾ।

ਹਰਸ਼ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸੇਖੋਂ ਜਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਪਹੀਆਂ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹਾਂਗਜ਼ੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਪਹੀਆਂ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਲਈ ਦੌੜੇਗਾ—ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਉਧਾਰ ਲਈ ਗਈ ਸਾਈਕਲ ਤੋਂ ਸਿੱਖੇ ਸਬਕ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦਾ ਮਾਣ।

ਕਈ ਵਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 29 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਗੇ।