“ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ”: ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਿਆ ਐਵਾਰਡੀ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ, ਹਰਿਆਣਾ ਮਾਡਲ ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸਬਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ

Sadda Punjab ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੰਟਰਵਿਊ

ਭਾਰਤੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕੱਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜੇਤੂ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਟੀਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੋਚ ਵਜੋਂ, ਸੰਧੂ ਨੇ ਉਸ ਲਹਿਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੈਨਿਕ ਸਕੂਲ ਜਾਮਨਗਰ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਠਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਡ ਪ੍ਰਤੀ ਉਮਰ ਭਰ ਲਈ ਜਨੂੰਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਧੂ ਨੇ 1975 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਸਪੋਰਟਸ (NIS) ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਕੋਚਿੰਗ ਦਾ ਡਿਪਲੋਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਸਿਖਲਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕੋਚ ਓ.ਪੀ. ਭਾਰਦਵਾਜ (ਜੋ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ਅਵਾਰਡੀ ਸਨ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੰਧੂ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ 1993 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਿਖਲਾਈ, ਤਕਨੀਕੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਬਿਹਤਰ ਫੁੱਟਵਰਕ ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਰਣਨੀਤਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਰਗੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ।

ਸੰਧੂ ਦੇ ਕੋਚਿੰਗ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਮੋੜ 2008 ਦੀਆਂ ਬੀਜਿੰਗ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਜੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ 75 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ-ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਲਈ ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤਗਮਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚੱਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 2009 ਦੀ ਮਿਲਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਵਿਜੇਂਦਰ ਦਾ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ, 2010 ਦੀਆਂ ਦਿੱਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ 7 ​​ਤਗਮੇ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 3 ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਗਮੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ), 2010 ਦੀਆਂ ਗੁਆਂਗਜ਼ੂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ 9 ਤਗਮੇ, ਅਤੇ 2012 ਦੀਆਂ ਲੰਡਨ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ 8 ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੋਚ ਨੇ SaddaPunjab.com ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ-ਡੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ, ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰਿਆਣਾ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਲੜਾਕੂ ਖੇਡਾਂ (combat sports) ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਾਨ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰਣਨੀਤਕ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ।

ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਝਾਤ

SaddaPunjab.com: ਕੋਚ ਸੰਧੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੋਚ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ-ਬੀਜਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਜੇਂਦਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗ਼ਮੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੰਡਨ 2012 ਲਈ ਅੱਠ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕਰਨ ਤੱਕ-ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਹੇਠ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉੱਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ 1993 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ, ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਮੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਣਨੀਤਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੀ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣਾ ਪਿਆ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਣਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਦੂਰੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ (ਫੁੱਟਵਰਕ) ‘ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਢਲਣਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਚੇ ਹਮਲਾਵਰ ਰਵੱਈਏ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ‘ਸਮਾਰਟ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼’ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾਇਆ।”

ਜਦੋਂ ਵਿਜੇਂਦਰ ਨੇ 2008 ਵਿੱਚ ਬੀਜਿੰਗ ਵਿਖੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਨਸਿਕ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਓਲੰਪਿਕ ਪੋਡੀਅਮ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਊਬਾ, ਰੂਸ ਜਾਂ ਯੂਰਪ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੇ ਤਗਮਿਆਂ, ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਿਆਂ ਅਤੇ ਲੰਡਨ 2012 ਲਈ ਅੱਠ ਓਲੰਪਿਕ ਕੁਆਲੀਫਿਕੇਸ਼ਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬੀਜਿੰਗ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਕੋਈ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ।

ਹਰਿਆਣਾ ਕਿਉਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਕਿਉਂ ਪਿੱਛੇ?

SaddaPunjab.com: ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨੀ ਗਈ ਟੀਮ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਹਰਿਆਣਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਹਰਿਆਣਾ ਲੜਾਕੂ ਖੇਡਾਂ (combat sports) ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪੰਜਾਬ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਬਾਰੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਾਂਗਾ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਮੰਨਣੀ ਪਵੇਗੀ: ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਕਾਰਜ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿਆਣਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੰਤਰ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।”

ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਰਾਜ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੱਕੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਿੱਤੀ ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਵਿਜੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਅਖਿਲ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖੋ – ਉਹ SP ਅਤੇ DSP ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਹੁਦੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੇਡ ਸਫਲਤਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਜੈਪਾਲ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਨੀਤੀਗਤ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ SP ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਟਿਆਲਾ ਜਾਂ SAI ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿਖੇ ਚੋਣ ਟਰਾਇਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅੰਤਰ ‘ਤੇ ਗੌਰ ਕਰੋ। ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਮਾਪੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਰਚੇ ‘ਤੇ ਕਮਰੇ ਕਿਰਾਏ ‘ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਰਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਘਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਘਿਓ ਤੇ ਪਿੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ, ਖੇਡਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਿਸ਼ਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਰਹੇ ਕਲੱਬ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਖਿਡਾਰੀ, ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਕੋਚ ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਲਾਭ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ

SaddaPunjab.com: ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਲਈ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ (ਬਾਕਸਿੰਗ) ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਮੁੜ-ਉਸਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਠੋਸ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤਕ ਯੋਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਲੜਾਕੂ ਖੇਡਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੇਂਡੂ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਮਾਂਦਰੂ ਸਰੀਰਕ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਡ-ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੇ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਉਸਾਰ ਸਕਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਉੱਥੇ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।”

ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਦੇਖੋ। ਕੈਨੇਡਾ-ਵਾਸੀ ਦੋ ਸਿੱਧੂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਸੇ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਗ੍ਰਾਂਟਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਬਾਠ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਤਗ਼ਮਾ ਜੇਤੂ ਖਿਡਾਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।

ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ-ਨੁਕਾਤੀ ਯੋਜਨਾ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ:

1. ਤਹਿਸੀਲ ਅਤੇ ਬਲਾਕ-ਪੱਧਰੀ ਕੇਂਦਰ: ਬਲਾਕ ਅਤੇ ਤਹਿਸੀਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ Centres of Excellence ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਲਈ ਜਨੂੰਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੁੱਢਲੀ ਰਿੰਗ, ਮੁੱਢਲੇ ਉਪਕਰਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਕੋਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
2. ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ: ਪੰਜਾਬ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਖੇਡ ਕੇਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
3. ਚਾਰ-ਜ਼ੋਨ ਘਰੇਲੂ ਕੈਲੰਡਰ: ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਐਥਲੀਟ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਮੈਚ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਕਦ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਅੰਤਰ-ਜ਼ੋਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰ-ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਚਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਾਬਲਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।”

ਕੋਚਿੰਗ ਮਿਆਰ, ਭੱਤੇ ਅਤੇ ਯੁਵਾ ਭਲਾਈ

SaddaPunjab.com: ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਸਿੱਕੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਪੱਖ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਚ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਕੀ ਖਿਆਲ ਹੈ? ਨਾਲ ਹੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਪੇਸ਼ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਕੋਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕੋਚ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਕਨੀਕੀ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਪਡੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ NIS ਪਟਿਆਲਾ ਅਤੇ SAI ਵਿਖੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਿਫਰੈਸ਼ਰ ਕੋਰਸਾਂ ਲਈ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਰਗੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਕ ਕੋਚਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੋਚਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ-ਅਧਾਰਤ ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਨ ਮਿਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਨ ਸਮਰਪਣ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।”

ਐਥਲੀਟ ਭਲਾਈ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 2023 ਵਿੱਚ ਖੁਰਾਕ ਭੱਤੇ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣ ਸਹਾਇਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਕਸਾਰਤਾ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕਮੁਸ਼ਤ ਭੱਤਾ ਦੇਣਾ ਬੇਅਸਰ ਹੈ। ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹਰ 15 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਐਥਲੀਟ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਸਕਣ। ਇੰਸਪਾਇਰ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਸਪੋਰਟ, ਰਿਲਾਇੰਸ, ਜਾਂ ਆਰਮੀ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਸਪੋਰਟਸ ਵਰਗੇ ਨਿੱਜੀ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਉਹ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਢਾਂਚਾਗਤ, 24 ਘੰਟੇ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਨੁੱਖੀ ਛੋਹ – ਕੋਚਿੰਗ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਬਕ

SaddaPunjab.com: ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਣਨੀਤੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਅਤੇ ਪਿਤਾ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਜੇਂਦਰ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਚਿੰਗ ਦੀ ਮੁੱਖ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਕੀ ਸੀ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਕੋਚਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 30% ਹਿੱਸਾ ਸਰੀਰਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ 70% ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ (ਮੈਂਟਰਸ਼ਿਪ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੈਂਪ ਦੌਰਾਨ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਕਸਰ ਸਖ਼ਤ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ (ਵੀਕੈਂਡ) ‘ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਗਣੀ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਪਰਤਦਾ ਹੈ।”

ਹਰ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਜਾਂ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਜੇਂਦਰ ਦੀ ਹੀ ਉਦਾਹਰਣ ਲਵੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਰਿੰਗ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, ‘ਸਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ।’ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਿਆਣਾ ਕੋਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਣਨੀਤੀ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਾਗਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਜੋਸ਼ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਚਪੇੜ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਸੀ।

ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਉਹ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼, ਜੋ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੋਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਖੂਨ-ਪਸੀਨਾ ਇੱਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

SaddaPunjab.com: ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਸਦਕਾ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਹਿਲੂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋਗੇ?

ਕੋਚ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ: “ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭਟਕ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਤੋਂ ਦਸ ਕੋਚਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਾਡੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਊਬਨ ਕੋਚ B.I. ਫਰਨਾਂਡੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ‘ਹਾਈ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ’ ਵਜੋਂ ਸਰਗਰਮ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਚਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।”

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਬਾਇਓਮੈਟ੍ਰਿਕਸ ਮਾਹਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਮਲੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਰਿਣੀ ਹਾਂ।

SaddaPunjab.com: ਕੋਚ ਸਾਹਿਬ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦਸ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਰਗਰਮ ਸੇਵਾ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ? ਅਤੇ ਕੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਖੈਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਹਰ ਪਲ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਹੈ। ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ: ‘ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।’ ਜਦੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ, ਰਣਨੀਤਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੀ ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।